Θυμάσαι?

θυμάσαι τότε... τότε που ακόμα είμασταν "παιδιά". λίγο καιρό πρίν...

γνωριστήκαμε μέσα στο μπούγιο και ήταν η πρώτη στιγμή μιας φιλίας που σκόπευε να ανθίσει...

στο "χάρηκα"  φαινόταν πως υπήρχε η ουσία της λέξης... χάρηκα όντως χάρηκα! που σε γνώρισα.

πέρασαν οι μέρες, οι μήνες... κυλούσαν. και η φιλία αυτή μεγάλωνε...

τόσο απότομα λέγαμε μα τόσο όμορφα συνάμα.

ωραίο δεν ήταν? θυμάσαι?

γέλια, κλάμματα, νεύρα και ξανά σε γέλια... γιατί είχαμε τον τρόπο μας.
δεν μας ένοιαζε να τσαλακώσουμε τους εαυτούς μας γιατι αυτό που ζούσαμε, κάθε στιγμή μας,

ήταν απλά μια στιγμή απο εμάς για εμάς!

θυμάσαι?

λες και πέρασε αιώνας... και όμως δεν είναι αιώνας.
έιναι τόσο κοντά μας όλο αυτο... χάθηκε?

χμμμ... γιατί? θυμάσαι?
ήταν μια φιλία αδελφική θυμάσαι?

στο είχα πει... πολλές φορές! γιατί πολυ απλά το εννοούσα.
μου το είχες πει και εσυ... θυμάσαι? που κρύφτηκε όλο αυτο? γιατί?

δεν καταλαβαίνω... μια συνεχής παρεξήγηση? οχι δεν νομιζω.

ξερεις καλα οτι κάθε τι στο έλεγα μπροστά σου..

δεν καταλαβαίνω λοιπον πως κατι τόσο όμορφο και αληθινό (ή έτσι ήθελα να πιστεύω)

έγινε κατι τόσο ξένο, τόσο απόμακρο και σκοτεινό! γιατί?
και ίσως είμαι η μόνη που με προβμηματίζει τόσο.. ΙΣΩΣ.
αν είμαι παντως μόνο εγω, ένας λόγος παραπάνω για να με πικραίνει πιο πολυ!
στην κάθε δύσκολη στιγμή ημουν εκει? σου έλεγα κάθε αλήθεια μου? σε πούλησα ποτε?

σε έδωσα επειδή δεν είχα άλλα επιχειρήματα να προστατέψω την φιλία μας???
στην πολύτιμη λέξη που λέγαμε: "αυτό μένει μεταξύ μας, είναι για εμάς" δεν σήμαινε τίποτα τελικά?
δεν άνοιξα ποτέ το στόμα μου να πώ δικές μας κουβέντες και θεωρούσα πως μπορώ και εγώ να βασιστώ το ίδιο πάνω σου χώρις καμιά αμφιβολία!

μα τι έγινε? γιατι?

που κρύφτηκε η έννοια: "όχι μόνο φίλη μου μα και η αδελφή μου" ?
και οι δύο έννοιες εξίσου σημαντικές, εξίσου πολύτιμες.....
τόσα γέλια, τόσα μοιράσματα, τόσα δάκρυα, τόσες στιγμές, τόοοοσα όνειρα,
τόσες χαρές και τόσες λύπες που άλλοι/ες θα ευχόντουσαν να είχαν ζήσει...

το δέσιμο μας, θυμάσαι?

σε αγάπησα...

και αυτό ειναι κάτι που ήταν δικό μας.. απο εκείνα τα πολύτιμα που λέγαμε!

θυμάσαι?

απο εκείνα τα δικά μας...
σσσσστ μέσα μου εκείνα τα παιδία είμαστε ακόμα.. στην καρδιά!

η έννοια φιλία, η έννοια αδελφή.
και αν ποτέ ξανά συναντηθούν οι δρόμοι μας θα ξεκινήσει απ΄την αρχή: "Χάρηκα!"
βήμα-βήμα.
και μετά απο χρόοοονια θα λέμε: "θυμάσαι???"
και τα δάκρυα θα γίνονται μόνο γέλια.

θυμάσαι?

“ Fuck! ”

Γειά σου παλιέ μου φίλε...
Λευκή μου κόλα απο χαρτί..
Εσυ το γνώριμο παλιόχαρτο.
Φτιαγμένο απο άγνωστες ρινίδες ξύλου..

Fuck!

Τι μου τσαμπουνάς πάλι?
Γιατί με καλείς να σε πλυμμηρίσω απο λέξεις και συναισθήματα?
Σου έχουν πει πόσο εγωιστικό είναι?
Με φωνάζεις και εγω πρέπει να ενδώσω στο κάλεσμά σου..
Λες και στο ζήτησα.
Νιώθεις άδειο.. Μοναχό σου!
Ίσως έτσι νιώθω εγω, οχι εσυ.
Ίσως μόνο εσυ το ξέρεις..
Τι θες? Γιατί με φωνάζεις πάλι?
“Δεν στο ζήτησα ακούς? Δεν στο ζήτησα..”

Fuck!

Αραδιάζω τον φόβο.. Την οργή.. Το όχι.. Το γιατί.
Και εσυ σιωπηλό εκεί στην ίδια την γωνιά σου
“Πάλι μου μιλάς? Τι θές?”
Απάντηση δεν πέρνω..
Μόνο την ίδια αρρωστημένη σιωπή σου.
Τι περιμένεις? Να εκφράσω το δικό σου ουρλιαχτό..
“Γιατί? Γιατί? Γιατί?”
Το μπήγεις μέσα στο λευκό σου φόντο και πάλι θες εγω να σε βγάλω απο το παιχνίδι που έπλασες και παίζεις μοναχό σου.. Κρυφτό!
Φοβάσαι μην σε βρώ. Τότε γιατί με καλείς, γιατί?
“Δεν στο ζήτησα ακούς? Δεν στο ζήτησα..”

Fuck!

Hey! Σε εσένα μιλάω.. Ναι ναι σε εσένα εκεί.
Μην προσπαθείς να μου κρυφτείς ξανά..
Δεν τα καταφέρνεις.
Άσε εμένα να χωθώ κάτω απο μελαγχολικό μου πέπλο..
Αλλά όχι εσυ.
Μην δίνεις σημασία στο παραλήρημά μου..
Εσύ με φώναξες, θυμάσαι?
“Γιατί? Γιατί? Γιατί?”


Fuck!

Και τώρα θες να βγάλω νόημα σε κάτι που δεν είχε ποτέ μια βάση.
Ποτέ μια ουσία.. Ένα φινάλε.. Μια ιστορία..
Θές να γίνω ο παραμυθάς στα όνειρα σου.
Να βγάλω την κραυγή της αγωνίας σου.
Να ρίξεις την ευθήνη σε εμένα που απλά ακολούθησα το κάλεσμά σου..
“Δεν στο ζήτησα ακούς? Δεν στο ζήτησα..”

Fuck!

Τρεμοπαίζω την μελωδία σου, φοβούμενη μην κάνω λάθος τις δικές σου νότες..
Δεν σου είπαν πόσο εγωιστικό είναι.. Δεν σου είπαν.
Και όμως αποκαλούν εγωιστή τον δικό σου παραμυθά..
Εμένα.
Που είμαι στα όνειρά σου επειδή ζητάς να γίνω η απαγγελία σε ένα δικό σου παραμύθι..
Εσυ με φώναξες, μην το ξεχνάς!
“Γιατί? Γιατί? Γιατί?”

Fuck!

Χαμένη με αφήνεις να ψάχνω κάτι που ποτέ κανείς δεν βρήκε..
Εγκλωβισμένη στην μελωδία που θέλησες να πλάσω για χατίρι σου.
Εγώ είμαι η ορχήστρα μα εγω και ο μαέστρος!
Ανίκανη να σταματήσω τις νότες που ζαλίζουν την ακοή μου..
Συνεχίζω να παίζω την ίδια παρτιτούρα ξανά και ξανά.
Τι πας να κάνεις? Τι και αν κατηγορήσεις την ορχήστρα?
Τι και αν κατηγορήσεις τον μαέστρο?
Το ίδιο πρόσωπο θα βρείς μπροστά σου..
Εμένα. Μόνο εμένα.
“Δεν στο ζήτησα ακούς? Δεν στο ζήτησα..”

Fuck!